ยังไม่ลืม*

เธอ..

ไม่รู้ตอนนี้เธอเป็นอย่างไรบ้าง จะคิดถึงกันบ้างไหม :)
พอคิดถึงเรื่องเรียน เลยทำให้คิดถึงเธอไปด้วย
ซึ่งเราตรงข้ามกันมากในเรื่องนี้

ฉันชอบเรียน เธอไม่ชอบเรียน
ฉันเรียนเป็นงานอดิเรก เธอเรียนเพื่อให้แม่ภูมิใจ

แล้วตอนนี้เรียนจบหรือยังนะ?

ล่าสุดที่คุยกัน (นั่นคือปีหนึ่งมาแล้ว)
เธอบอกว่า จะหยุดเรียน เพื่อทำงาน หรือท่องเที่ยว สักพักหนึ่ง
ไม่รู้ว่าเธอได้ทำอย่างที่ว่าหรือยัง?

ไม่อยากถาม เพราะว่าฉันไม่ได้เกี่ยวข้องกับเธอแล้ว
เรื่องของเธอ คือเรื่องของเธอ
ขอแค่คิดถึงไกลๆ ก็พอ :) (ฟังดูนิยายจังเนอะ)

..

ไม่น่าเชื่อนะ ว่าปีหนึ่งผ่านไป
ฉันพยายามทำอะไรมากมาย ให้ชีวิตดูยุ่งยากวุ่นวาย
แต่เมื่อว่าง เธอก็ยังฝังอยู่ในส่วนลึกของใจ
และมักจะวกกลับออกมาเป็น ภาพที่ชัดเจนอยู่เสมอ

ฉันพยายามแม้กระทั่ง เกลียดเธอ คิดว่าเกลียด แล้วอีกหน่อย ก็จะลืมเธอ
เวลาหนึ่งปี คงยังไม่พอที่จะทำได้อย่างนั้น ไม่พอจริงๆ

คงต้องใช้เวลา สักสองเท่า ของเวลาที่เราคบกันล่ะมั้ง
เพื่อจะลบเธอไปจากใจ
๖ ปี….. ๖ ปีเชียวหรือ? นานนะ

ฉันอยู่ได้ อยู่กับความเป็นจริงที่แม้จะ ไม่สมหวัง แต่ยอมรับได้เสมอ

เคยคิดว่า เกลียดเธอ คิดอีกที จะเกลียดไปทำไม
เธอทำให้ฉันรู้จักอะไรมากมาย อย่างน้อยก็ ความรัก ความเข้าใจ
เธอทำให้ฉันเข้าใจ ว่าคนสองคน อาจจะต้องการอะไรมากกว่าคำว่า รัก
ทำให้ฉันรู้ว่า มันอาจจะดีกว่า หากฉันเจอคนที่จะมา เติมเต็ม
(ไม่ใช่คนที่ เหมือนกัน อย่างเธอ)

เอาล่ะ ฉันจะมองหาคนที่แตกต่าง ที่จะมาเติมช่องว่างในหัวใจ ให้เต็ม แล้วกัน :)

ทำไมลืมเธอไปจากใจไม่ได้เสียที
ฉัน

ป.ล. ต่อไป คงได้เขียนหาบ่อยๆ
ป.ป.ล. อยากจะขอบคุณ คุณมัส อีกสักที กับแรงบันดาลใจที่ทำให้เกิดไดอารีหน้านี้ และหน้าต่อๆ ไป ถึง “เธอ” คนที่จากไป

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s