จำไว้*

พ่อเขย่าหัวผมช้าๆ พูดประโยคสั้นๆ ก่อนจะจากไป ปล่อยให้ผมได้ครุ่นคิด กับสิ่งที่พ่อทิ้งไว้ ลำพัง“ใครไม่รักมัส แต่พ่อกับแม่รักมัสมากนะ จำไว้ลูก”

มัชชะ. เพราะรักจึง(เป็น)บ้า: คนบ้ากับโรงพยาบาล. My Bangkok Publishing House, พิมพ์ครั้งที่ ๑, เมษายน ๒๕๔๙, หน้า ๒๓.

น้ำตาหยดแหมะ แหมะ แหมะ เมื่ออ่านจนจบบรรทัด ทั้งๆ ที่ในบทแรก และบรรทัดก่อนหน้า ฉันยังอ่านด้วย ความฉงนว่า จริงหรือ? เศร้าขนาดนั้นเลยหรือ?

เหมือนกำลังได้ยินเสียง ใครคนหนึ่งบอกฉันว่า..

“ไม่เป็นไรนะ ใครไม่รักลูก แต่แม่รักลูกนะ จำไว้”

.

.

และใครคนนั้น คือคนที่เห็นว่า ฉันเป็นคน “สำคัญที่สุด”

.

.

 

.

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s