ชาชิน ผูกพัน*

ไม่อยากเชื่อ ว่าทำงานกับบริษัทนี้มา ๔ ปีกว่าแล้ว..

จำได้ว่า เืมื่อปีแรกที่เข้าไปทำงาน ฉันคิดเอาไว้เลยว่า ขอทำสักสองปี แล้วจะเปลี่ยนงาน เนื่องจาก งานนี้เป็นงานประจำ งานแรกในชีิวิต และคิดว่า ในช่วงแรกๆ ของชีวิตการทำงาน ฉันควรต้องลองถูกลองผิด หางานที่ตนเองถูกใจที่สุดให้ได้

แต่จนแล้วจนรอด.. ผ่านมา ๔ ปีกว่า ฉันก็ยังทำงานที่เดิม.. เปลี่ยนตรงที่ เนื้องาน และตำแหน่งงาน ซึ่งก็ไม่คิดว่า เสียหาย ที่จะลองเปลี่ยน เนื้องานบ้าง ถือว่าได้เรียนรู้สิ่งที่ไม่เคยทำ แม้จะอยู่ในสิ่งแวดล้อมเดิมๆ

ถามตัวเองว่า ชอบบริษัทที่ทำอยู่ไหม.. บอกได้ว่า ชอบ.. เจ้านายดี อีกทั้ง บรรยากาศเป็นกันเอง แต่งตัวตามสบาย ไม่มีพิธีรีตรองให้วุ่นวาย.. แนวฉันเลย และเพื่อนร่วมงาน (บางคน) ก็ดี ฉันเอง ก็ไม่ได้สุงสิงกับใครมาก เป็นอย่างนี้โดยนิสัย (สันดานนั่นล่ะ) อยู่แล้ว จึงไม่ได้คิดว่า เพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ จะดีหรือไม่ดีอย่างไร

ขอเพียงฉันไม่ก้าวก่ายใคร ใครคนนั้น ก็อย่ามาก้าวก่ายฉันแล้วกัน.. ไม่งั้น ได้เห็นดีกัน

เกลียด “การเมือง” ในที่ทำงาน
เกลียด “การแก่งแย่ง” ในที่ทำงาน

เกลียด “การชิงดีชิงเด่น” ในที่ทำงาน
เกลียด “การงกงาน และความรู้” ในที่ทำงาน
(อยากเอา Knowledge Management มาใช้กับที่นี่มาก.. ทำให้คิดว่า จะเลือกเรียนดีหรือเปล่า)
เกลียด “ความเห็นแก่ตัว” ในที่ทำงาน

วันๆ คนเราคิดกันได้เท่านี้?

..

ถึงแม้จะเข้าใจถึงโลกแห่งความเป็นจริง ที่ไม่กุ๊กกิ๊ก คิกคัก เหมือนในมหาวิทยาลัย หรือว่าโรงเรียน แต่ไม่เคยคิดว่า ในที่ทำงาน ก็เป็นเหมือน โลกเรา ฉบับย่อขนาด.. ที่มีทั้ง ความเห็นแก่ตัว (สำหรับฉัน มันดูยิ่งใหญ่ กว่า การเห็นแก่ตัวในวัยเรียน ที่เป็นเพียงเพื่อ ผลประโยชน์เล็กๆ น้อยๆ) การเอาเปรียบ การแบ่งพรรคแบ่งพวก (ชัดเจน) พวกหน้าไหว้หลังหลอก พวกประจบสอพลอ พวกขี้เบ่ง พวกลุแก่อำนาจ ฯลฯ

เดียงสาเกินไป ที่ยังมัวแต่คิดว่า โลกใบนี้ช่างสดใส..

ถามว่า.. หากวันหนึ่ง ฉันเปลี่ยนงาน แล้วต้องเดินออกจากบริษัทแห่งนี้ไป.. ฉันจะร้องไห้ไหมนะ.. เคยคิดเหมือนกัน และวันนี้ ก็ยังคิดอยู่..

และยังคิดว่า .. กับการทำงาน ความคุ้นเคย ความเคยชิน ที่อยู่ีที่นี่มาหลายปี.. ฉันผูกพันไหม.. หากฉันร้องไห้ น้ำตาไหลริน.. นั่นเพราะ ความผูกพัน หรือแค่เพียงเพราะ ความเคยชิน ที่เคยทำที่นี่มานาน..

ฉันผูกพันไหมนะ.. ฉันยังคงถามตัวเอง.. หรือว่าแค่เคยชิน (และชินชา)?

 

Inspired by:
เพื่อนคนหนึ่งของแม่ ที่ทำงานด้วยกันมากว่า ๒๐ ปี เขาจะทำงานวันนี้เป็นวันสุดท้าย ที่ทำงานแม่ เลยจะพาไปเลี้ยงส่งที่ โรงเบียร์ เยอรมัน ตะวันแดง .. ส่วนฉัน.. ในฐานะที่โตมาในบริษัทนี้ เลยได้พ่วงท้ายไปกับเขาด้วย

 


* * *

บางที.. อะไรๆ ก็ไม่ได้เป็นไปอย่างที่ตั้งใจไว้แต่ต้น..
แต่เข้าใจ
ฉันเข้าใจว่า ก็ต้องพยายามกันต่อไป..

ฝันที่วาด กับความจริงที่เป็น อาจจะตรงข้ามกัน
ขอเพียงไม่ท้อ ไม่ถอย..
อะไรๆ ก็เป็นไปได้

จะผูกพัน จะชาชิน.. ก็ช่างเถอะ

..

 

.

16 thoughts on “ชาชิน ผูกพัน*

  1. ไม่น่าเชื่อว่าเราจะคิดได้เหมือนคุณมุกขนาดนี้ 555+
    และสิ่งที่ไม่ชอบในที่ทำงานก็เหมือนๆ กัน แสดงว่าทุกที่น่าจะมีปัญหาแบบเดียวกัน (หรือเปล่า)

    ในความผูกพันมักจะมีความห่วงใยปนอยู่
    ในความชาชินก็มักจะมีความเฉยเมยอยู่เช่นกัน
    ใช่ไหมนะ

  2. เห็นท่านมุกกี๋บ่นเกลียด ๆ ๆ ๆ
    ข้าน้อยก็มานึกแล้วว่าจะเกลียดอะไรดี

    ปิ๊ง!!
    “เกลียด” “ความเกลียด” ดีกว่า
    ขัดแย้งดีมั้ยละท่าน ESC.

    ไหนท่านบอกว่าท่านวัยสะรุ่นไง
    แต่ท่านทำงานมาอย่างน้อยก็ 4 ปีนี่
    น่าจะล่วงวันทีนมาสู่วัยทองแล้วนะท่าน อิอิ

    -คารวะ-

  3. เรื่องของคนยังเป็นเรื่องที่สำคัญในทุกองค์กรจริงๆ ครับ
    ถ้าคนดีนะอย่างอื่นก็ง่ายดายตามมา
    ทุกระบบมันอยู่ที่คนและคุณภาพของคนทั้งนั้นครับ
    ผมไม่ชอบคนที่ไม่รับผิดชอบต่อส่วนรวมเช่น เดินตามห้างกินน้ำปั่นแล้วแอบวางแก้วไว้ตามมุมต่างๆ คือมองว่าเรื่องง่ายๆ อย่างงี้ยังทำไม่ได้แล้วนับประสาอะไรกับเรื่องยากๆ แค่นี้ยังไม่มีวินัย
    มันคงต้องเริ่มกันใหม่แล้วมั้ง
    ยังสงสัยว่าเค้าคิดได้ไงที่ทำไปแบบนั้นหรือไม่คิด
    ผมเคยไปงานที่เมืองทองธานี จังหวะที่ออกจากงานมามีขยะที่จะต้องทิ้งแต่หาถังขยะไม่เจอ ก็เลยต้องใส่กระเป๋ามาทิ้งที่บ้าน
    ผมคิดว่ามันสำคัญนะ สำคัญมากด้วย

  4. วันนี้เป็นเรื่องชวนปวดหัว (พรุ่งนี้กับไปเรื่อง รักๆ เหมือนเดิมนะครับ ฮิ้วววว) แต่ผมเห็นด้วยตรงเรื่องของคนนี่เป็นเรื่องที่มีปัญหา 108 1009 10010 น่าจะเป็นปัญหาที่จัดการยากที่สุดแล้วผมว่า

    ที่ทำงานนี่ก็คล้ายๆกับเป็นแบบจำลองสังคมของเราดีๆนี่เอง มีคนหลายแบบคละเคล้ากันไป เพียงแต่ในสังคมเราสามารถเลือกได้ว่าเราจะอยู่แบบไหน แต่ในที่ทำงานเป็นอะไรที่เลือกไม่ได้จริงๆ พอทำงานที่นั่นก็ต้องเจอสังคมแบบนั้น จบ นอกจากจะจบตัวเองไปหาสังคมใหม่

    ว่าแต่วันนี้ไปเข้าสังคมที่เหมาะสมกับวัยมาหรอครับ ฮิๆ

  5. น้องผิงจ๋า ทำมา 4 ปีน่าจะทำใจกับเรื่องแบบนี้ไปได้แล้วนะจ๊ะ ถ้าจะเปลี่ยนงานที่ใหม่ ย้ายมาทำกับพี่ก็ได้นะครับ
    ยังรอน้องผิงอยู่เสมอนะ
    P.S.รักนะ เด๋กสันโดด

  6. ผมกับที่ทำงาน เริ่มจากความรู้สึกชาชินก่อน แล้วค่อยมานั่งนึกถึงความผูกพันธ์ :-)

  7. หวัดดีพี่มุก ยังไม่ด้ายอ่านแต่มาลงไว้ก่อน เดี๋ยวมาตามเก็บ วันนี้งานสุมหัวเรย……………..เห้อ

  8. เราเคยทำงานประจำตอนจบใหม่ๆ
    ตำแหน่งจัดว่าอวดได้หน้าบานเลยแหละ
    แต่เงินเดือนน้อยนิด
    เหนื่อยสายตัวแทบขาดทุกวัน
    คนดีก็เยอะ คนไม่ดีก็พอๆ กัน
    ทำมาได้สองปี ก็ออกจนได้
    ที่ออกเพราะเบื่อเรื่องการเมืองเหมือนกัน
    หลังจากลังเลมานาน ก็หักดิบ ออกซะเลย
    เพราะคิดว่าไม่คุ้มที่จะกลับมานั่งเซ็งที่บ้านต่อ

    ปล.ขอบคุณที่ไปเยี่มบล็อควันก่อนนะคะ
    จะพยายามอัพบ่อยๆ แฮะๆ

  9. โดยส่วนตัวชอบงานที่ทำอยู่

    จุกจิกบ้าง แต่นับว่าโอเคในระดับหนึ่ง

    แต่บอกตัวเองเสมอ

    นี่ไม่ใช่ที่ๆควรอยู่

  10. @z2you.. อืม.. แสดงให้เห็นว่า ทุกคนก็เจอปัญหาเดียวกันนะ.. แล้วใครนะ ที่จะเป็นกลุ่มคนที่เป็นปัญหาสำหรับเรา.. เฮ่อ..

    อืม.. นั่นคือความแตกต่าง ของ ผูกพัน และ ชินชา.. คิดว่าใช่ค่ะคุณ

    @แสนแสบ.. ท่านแสน.. แหม๊.. มาเกลียด “ความเกลียด” ได้นะ.. ๕๕ คิดไปได้.. เอ่อ.. ท่านเจ้าคะ.. ทำงาน ๔ ปี ตอนนี้ก็ปาเข้าไป ๒๗ แล้วค่ะ (นับปีนะ ง่ายดี) กะว่า ๒๘ จะแต่งงาน ๕๕๕๕๕๕๕ ก่อนพ้นวัยทอง.. สงสัยไม่ทันละ

    @enemy222.. ใช่ค่ะ.. เห็นด้วยกับเรื่องเก็บขยะที่ตัวเองสร้างออกมาทิ้งค่ะ อย่างคนที่ดูหนัง แล้ววางแก้วน้ำ ถุงข้าวโพดคั่วทิ้งไว้.. ถ้าจะมาทิ้งเรี่ยราดอย่างนี้.. อย่าซื้อมาดื่มมากินเลย.. นั่งนิ่งๆ ดูหนัง ไม่สร้างขยะดีกว่าไหม ..

    แล้วพอบ้านเมืองสกปรก ก็โทศคนนั้นที คนนี้ที.. บางคนไม่ทำ เพราะอ้างว่า คนโน้นคนนี้ไม่ทำ.. ทำไมเขา/เธอ ต้องทำ..

    เอ๊ออ.. คิดไปได้..

    @SP.. ไม่ต้องเขียนเรื่อง ความรัก คุณ SP ก็หวานพออยู่แล้ว.. กลัวคุณอ่านมาก แล้วแมลงจะไต่ตอมดอมดม (๕๕) .. เนอะๆ เรื่องของคน จิตใจคนเนี่ย.. หยั่งรากลึก ยากแท้หยั่งถึง..

    .. ค่ะ ไปเข้าสังคมวัยละอ่อนมา.. _*_

    @stokin.. พี่ก็ว่างั้น.. ๕๕ อาจจะมีเชื้อผูกพันบ้างนิดหน่อย (มั้ง.. ) แต่เหมือนจะค่อยๆ จาง.. จางงงงง หายไป (ไม่อยากให้หายไป แต่มันเป็นไปเอง) .. และรับทราบเรื่องวันเกิด.. แต่ถ้าให้ดี.. เตือนพี่อีกทีด้วยการเขียนบล็อกนะ น้องเฮีย.. ฮี่ฮี่

    @ผิง แฟนคลับ.. ไอ้คุณกิฟคะ แหม… เข้ามาก็ทำตัวน่ารักเลยนะคะ.. รักกันจริง ทำไมไม่ไปเที่ยวด้วยกัน หา?

    @jitpan.. อืม.. เหมือนจะเป็นแนวทางที่ดีนะคะ.. ชาชิน แล้วค่อยผูกพัน.. ทำงานตามหน้าที่ก่อน.. แล้วค่อยๆ มองไปว่าใครน่าผูกพัน และเป็นเพื่อนด้วย……. จะจำไว้

    @nubalm.. งานเยอะล่ะสิ.. ทำไปเถอะ.. ว่างๆ มาคุยกัน ยังไงพรุ่งนี้ก็วันหยุดละ

    @yune.. อยากหักดิบเหมือนกัน.. แต่ ๑) กลัวว่าแม่จะกังวล และเป็นห่วงกว่าที่เป็นอยู่ ๒) ยังต้องใช้เงินจ่ายค่าเทอมแสนโหดก่อน ๓) กลัวเสียประวัติการทำงาน ที่อยู่ๆ ก็หยุดงานเสียดื้อๆ

    ปล. อัพเมื่อไร ฉันเห็นล่ะ เพราะว่า add ไว้ใน blogsurfer :)

    @มัชชะ.. หายไปนาน นึกว่าไม่เคยมาอ่านนะ.. บอกแล้ว ขาดมัสเหมือนขาดใจ ไม่สนใจกันบ้างเลย ๕๕๕๕ ..

    ว่าแต่ อะไรคือ ไม่ใช่ที่ ที่ควรอยู่? ในเมื่อตัวเองสบายใจ? หรือว่าไปทำให้คนรอบข้างไม่สบายใจ หือ?

  11. มาว่าผมหวานพออยู่แล้ว นี่ตกลงมาแอบชิมตั้งแต่เมื่อไรกันครับ ไม่เห็นรู้ตัวเลย มาเลยมาชิมใหม่

    แล้วนี่เห็นว่าผมเป็นอะไรครับ ถึงมีแต่แมลงมาตอม (คิดแล้วเริ่มงง)

    แล้วไปเข้าสังคม so called วัยละอ่อนของคุณมาเป็นไงบ้างครับ ฮิๆ

  12. อยากไปใจจะขาด แต่ไปจีนอีกแล้วอะวันที่ 8 อะถ้าไปมันไม่มีเวลาเตรียมตัวเลยอะ น้องผิง
    อยากจะไปสวีทกะน้องผิงริมชายหาดจะตาย รักนะ เด็กสันโดด

  13. เมื่องานกับชีวิตแยกจากกัน…ความขัดแย้งในตัวเองเกิด
    เคยพยายามคิดว่าจะปรับตัวได้…แต่นานไปอาการยิ่งหนัก
    ทำมาสืบปี…ก็เลยต้องเลือกชีวิตแล้วปล่อยงานทิ้งไป
    ชีวิตเรียบง่ายขึ้น…ความขัดแย้งในตัวเองหายไป
    เลยได้ภาพอย่างที่เห็น…
    http://gotoknow.org/profile/sawatphoomphuan

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s