สันดาน*

ลูกคนเดียว อยากได้อะไร ก็มักจะได้
(ความอยากไม่มาก)
ไม่เคยต้องยอมใคร ชนคือชน อย่าให้มีน้ำโห
เงียบก็ทำได้ เมื่อไม่อยากยุ่ง ไม่อยากหาเรื่อง ไม่มีอารมณ์
ความกวนตีนมีสูง ถ้าเอ่ยปากออกมา คิดแต่ไม่พูด
บางที เลยเหมือนคนไร้หัวใจ
แต่บางที ก็ดูจะ sensitive จนเกินไป

หากรักใคร ชอบใคร พอใจใคร ดีใจหาย
เอาใจ ห่วงใย เฝ้ามอง คอยหยอกล้อ เล่นด้วย
ยอมทุกอย่าง ไว้ใจทุกเรื่อง ของเพียงพอใจ
ทุกอย่างที่ทำให้ มาจากใจ เต็มใจ ไม่หวังตอบแทน
เพราะก่อนที่จะถูกใจใคร (ไม่ว่าเพื่อนหรือใคร)
ก็คือได้กลั่นกรองแล้วรอบหนึ่ง
ระหว่างนั้น คือศึกษากันไป เพื่อให้รู้จักมากขึ้น

หากเกลียดใคร โมโหใคร รังเกียจใคร รำคาญใคร
ฉันไม่ด่า ไม่ว่า ถ้าไม่เหลืออด
เพราะถ้าด่าจริง คงเสียงดัง ตัวสั่น ปากสั่น โมโหขึ้นสุดขีด
แต่.. ก็จะไม่มอง มองไม่เห็น
คนเหล่านั้น จะไม่อยู่ แม้ในสายตา
ฉันมองทะลุไป เหมือนเป็นแค่วิญญาณ
ซึ่งสำหรับฉัน เป็นเรื่องไม่ยากเลย ที่จะทำ
ไม่ยากจริงๆ (แต่ไม่ดีที่จะทำ)

..

รู้ว่า การให้อภัย เป็นเรื่องที่ดี ที่ควรทำ
แต่บางที กับคนที่ไม่เคยขอโทษใคร ก็ต้องดัดสันดานกันบ้าง
(บางที อาจรวมถึงฉันด้วย)

..

* * *

ศุกร์ที่ผ่านมา พี่ที่ฉันชอบเล่นด้วย (ซึ่งย้ายมานั่ง ห้องตรงข้ามโต๊ะฉัน) มาทำเสียงตะคอกไร้เหตุผล ทั้งๆ ที่ฉันเรียก เพื่อจะถามเรื่องงาน ซึ่งคิดว่า พี่จะรู้

ต่อมาค้นพบ เรื่องจริงหลายอย่างที่เราไม่จำเป็นต้องคุยกัน

๑. งานของเราไม่เกี่ยวกัน
๒. งานที่ฉันคิดว่าพี่จะรู้ ฉันเพิ่งค้นพบว่า มีคนที่รู้มากกว่า
๓. คนๆ นี้ คงคุ้นเคย กับการถูกตามใจมาตลอด (นิสัยเรา คล้ายกันมาก ลูกคนเดียว กับ ลูกคนเล็ก เอาแต่ใจพอกัน)
๔. แม้ไม่ได้คุยกับพี่ ฉันก็ไม่ตาย
๕. เมื่อการเล่น การสนใจ การใส่ใจ ที่มีให้ ดูจะน่ารำคาญ ก็ออกมาเสียดีกว่า ตัวใครตัวมัน

พี่รู้ตัว ว่า ตะคอก ออกมา ทั้งๆ ที่ฉันยังไม่ได้ทำอะไรให้ บ่ายวันนั้น พี่ซื้อน้ำผลไม้มาให้ (แต่คนอื่นๆ ก็ได้เหมือนกัน)

ฉันไม่ได้ดื่ม วางมันไว้อย่างนั้น และวันนี้ (ผ่านมา ๓ วัน) มันก็ยังตั้งอยู่อย่างนั้น)

จริงๆ ตอนที่ได้มาวางที่โต๊ะ (คนอื่นมาวางแจกให้) อยากจะหยิบ โยนลงขยะเลยด้วยซ้ำ แต่คิดว่า แรงเกินไป เลยวางไว้อย่างนั้น ไม่อยากจะแตะต้อง

วันนี้ ยังไม่มองหน้า น้ำอยู่ที่เดิม คาดว่าจะตั้งไว้อย่างนั้น จนมันเน่าไปเลย

วันนี้ ไม่มองหน้า ไม่คุย ไม่สนใจ

แฟนพี่เดินมาบอกตอนเย็นว่า “ไม่ต้องโมโห ไม่ต้องโมโห” ไม่รู้ว่าเรื่องนี้หรือเปล่า แต่เอาเถอะ

เดี๋ยวก็หายบ้าเองล่ะ (พูดประจำ แต่ใช้เวลานานมาก และทุกอย่าง จะไม่มีวันเหมือนเดิม)

สันดานเป็นอย่างนี้ ทำใจให้หายเคืองเร็วๆ ไม่เป็น.. ช่วยไม่ได้

เฮอะ!

..

อยากรู้จริงๆ ว่า พูดขอโทษน่ะ เป็นไหม?

.

..

[Posted via WLW]

6 thoughts on “สันดาน*

  1. โอ้ว ช่างน่ากลัวอะไรปานนี้

    อย่าโกรธผมนะ
    ผมกลัว
    ขอโทษล่วงหน้าไว้เลยแล้วกันถ้าทำอะไรผิดไป

    ขอโทษครับ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

    ฮาฮาฮา

  2. ลืมๆ ไปบ้างก็ดีนะมุก มันอาจทำให้เรามีความสุขมากกว่า

    ถ้าเราไม่ใส่ใจ เราจะไม่จดจำ

    ถ้าเรายังจดจำ มันก็จะทุกข์

    ลืมไปเหอะ คิดซะว่าเค้ามีเหตุผลที่เค้าทำแบบนั้น

    คิดซะว่าเค้าไม่ได้ตั้งใจ

    ชุ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s