ประถมวัย*

เวลานึกย้อนวันเวลาไปในวันเก่าๆ สมัยที่ฉันยังเป็นเด็ก วิ่งเล่น วิ่งไล่จับ เล่นหนังยาง แล้วก็มักคิดไปถึงเพื่อนๆ สมัยประถม

หากเทียบวัยประถม กับ มัธยมของฉัน.. คงบอกได้ว่า สมัยประถม มีรสชาติกว่าเยอะ อาจจะด้วยเหตุผลหลายๆ อย่าง

๑. ยังเด็ก เล่นๆ ไปวันๆ ไม่ต้องคิดว่า จะเรียนต่ออะไร จะแข่งกับใคร ซนๆ แกล้งๆ กันไปเรื่อย ชื่อบุพการีกลายเป็นชื่อตัวเอง :p

๒. เรียนโรงเรียนสหศึกษา (ตอนมัธยม ก็เป็นหญิงล้วนไปเสียแล้ว) มีหญิงชาย ซนอย่างกับลิง กันทั้งโรงเรียน

๓. มีอะไรให้เล่นมากมาย และยังอยู่ในวัย เล่นวิ่งไล่จับ (หกล้มกันสัปดาห์ละหน เขาถลอก) กระโดดหนังยาง

๔. เวลาพักระหว่างวัน คือเวลาแห่งความสุข ที่ทุกคนได้ออกจากห้องเรียน มาวิ่งเล่น

๕. เวลาเย็นหลังเลิกเรียน แม้จะต้องเรียนพิเศษ แต่ก็เหมือนเป็นการที่ผู้ปกครอง ฝากอาจารย์ดูเด็ก ให้เด็กทำการบ้าน สอนหนังสือเด็ก แล้วก็ฝึกให้เด็กอ่านหนังสือ ระหว่างที่รอผู้ปกครองมารับ

๖. จำได้ว่า ในโรงเรียน มีต้นตะขบ แม้ฉันจะปีนไม่เป็น และให้เพื่อนผู้ชายบางคนปีนให้ ฉันก็ยังสามารถใช้วิธีการเขย่า เพื่อจะเอาลูกตะขบรสชาติหวานๆ นั้น (ล้างก่อน)

๗. ก่อนเข้าเวลาเรียนพิเศษ ฉันและกลุ่มเพื่อน จะต้องเตร็ดเตร่ วิ่งออกมาจากโรงเรียน เดินทะลุเข้าซอยต่างๆ เพื่อหาของกินเล่น อาหารหลักที่จำได้คือ.. กระเพราหมูสับไข่ดาวไม่เผ็ดมาก แล้วก็นับหัวเลย กินเหมือนกันหมด.. ง่ายดี

๘. ต้องท่องกริยา ๓ ช่อง กับอาจารย์สอนภาษาอังกฤษ ทุกเย็น วันละ ๑๐ คำ ไล่ไปให้หมดเล่ม.. แล้วฉันกับเพื่อนๆ ก็จะแข่งกัน ว่าใครไปท่องก่อน “ท่องยัง ท่องยัง” “รอบเดียวผ่านเลยเหรอ รอบเดียว ผันไม่ผิดเลย?” “เก่งจัง” นั่นคือเสียงที่เราต่างคุยกัน สนุกสนาน

๙. ไม่ต้องอ่านหนังสือมาก ไม่มีการติว (เพราะติวไม่เป็น) ไม่มีคำว่ากั๊กกับการเรียน การเล่น การเป็นเพื่อน.. เล่นๆ ก็สอบผ่านได้ ทำนองนั้น ๕๕

๑๐. เราช่วยกันทำการบ้าน (ลอกนั่นล่ะ)

๑๑. ฉันแกล้งเพื่อนแรงไป โดนครูทำโทษ

๑๒. กินทาโร่ (จำได้เลย) ในห้องเรียน โดนครูให้ปั่นจิ้งหรีดหน้าห้อง (จะเป็นลมเสียให้ได้) โดนเป็นครั้งแรก และครั้งเดียว เพราะว่าเข็ด (เลยไปหา วิธีแอบกิน แบบอื่นแทน ๕๕๕)

๑๓. แซวจับคู่ให้เพื่อนกันอย่างเมาปาก แม้สุดท้าย จะไม่ได้มีใครลงเอยกับใคร แต่ก็มีสีสัน

๑๔. เมื่อเรียนจบ เราเขียนสิ่งที่เรียกว่า friendship ให้กัน

๑๕. เมื่อจะจากกัน เราแต่งแต้มเสื้อนักเรียนสีขาวๆ ให้มีสีสัน แห่งความรัก ความผูกพัน ความสนุกสนาน และความอาลัย ให้แก่กัน.. ฉันยังไม่ลืม

ฯลฯ

..

.

ขอเอ่ยชื่อเพื่อนสมัยประถม ที่พอจะจำได้ และ มักนึกถึง เสมอ ชื่อที่ไว้ในวงเล็บ คือไม่แน่ใจว่าจำถูกไหม

๑. แม่แพรว แพรวพรรณ (คนนี้สนิท และ ฉันไปนั่งเล่น ที่บ้านแม่แพรวบ่อยๆ เวลารอแม่มารับ)

๒. (หยง) ขนิษฐา ขำสะนะ และฉันมักเรียกว่า ขำสนุก

๓. บอย วรเทพ (คนนี้ ฉันรู้จักน้องสาว เลยจำได้)

๔. เล็ก โอกาส (โลกมันกลม เพราะตอนเข้ามหาวิทยาลัย ดันไปเป็นเพื่อนกับ เพื่อนฉันสมัยมัธยม)

๕. รัชนี (นึกชื่อเล่นไม่ออก แต่ว่าเรียนเก่งมากกก)

๖. หญิง ศิริวรรณ (เป็นทอมแต่เด็ก ตีปิงปองเก่งมาก เล่นอย่างโหด)

๗. ปราโมทย์ (จำได้เฉยเลย เป็นเพื่อนชาวแขก ตัวสูงมาก)

๘. ซิง (จำชื่อจริงไม่ได้ ไม่รู้ว่าอันนี้ใช่ชื่อเล่นหรือเปล่าด้วย แต่พวกเราเรียกกันอย่างนี้ และอาจสะกดผิด)

๙. นลินี (ชื่อคล้ายกันมาก และจำได้ว่าติดเหาจากคนนี้ เหอๆ เพราะว่าไม่เชื่อว่า แค่คุยกัน เหาจะกระโดดข้ามหัว เลยไปเล่นกับเพื่อนคนนี้ แม้จะรู้ว่า เขาเป็นเหา ๕๕)

๑๐. พิศมัย เปิ้ล (ดาวประจำรุ่น ห้อง และโรงเรียน มีโอกาสได้เห็น เมื่อหลายๆ ปีก่อน ก็ยังสวยเหมือนเดิม)

๑๑. ฐิติวัฒน์ (เอก)

๑๒. นันทวุฒิ ปอนด์ (คนนี้ บ้านอยู่ซอยแปลงนาม ๕๕๕)

๑๓. วีระ เบน (จำได้ว่า ตอน ม. ๑ ที่ฉันย้ายไปเรียนที่อื่น แล้วกลับไปโรงเรียน เราต่างยังจำ “ชื่อเรียก” ได้อยู่)

๑๔. (จิราพรรณ) (จำได้ว่า ชอบลายมือคนนี้)

๑๕. วีรยา (อยู่ๆ อ่านไปอ่านมา นึกชื่อนี้ขึ้นมาได้ หน้าลอยไป ลอยมา อยู่ในหัวอยู่นานสองนาน)

ต้องลืมใครไปแน่นอน (แต่เอาวะ จำได้ตั้ง ๑๔ คนแล้ว ๑๕ คนแล้วจ้า) ส่วนคนอื่นๆ นึกได้แต่หน้า นึกชื่อไม่ออก รวมถึงคุณครูด้วย “หนูจำชื่อครูไม่ได้ค่ะ ขอโทษค่ะ” T_T”

อ้อ จำได้แต่ชื่อ ครูใหญ่ ที่ฉันเรียกว่า “น้าแจ๋ว”

แต่อย่างหนึ่งที่ไม่ลืม ก็คือ บรรยากาศ สถานที่ ห้องเรียน ทุกๆ อย่าง เหมือนมันฝังอยู่ ณ ที่นั้น ณ เวลานั้น และกับผู้คนเหล่านั้น.. ฝังอยู่ในใจฉัน.. เสมอ.

.. 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

แต่ละคนจะเป็นอย่างไรบ้างนะ.. ฉันเคยคิด

.

.

.

.

.

.

.

จากวันนั้น จนวันนี้ ก็ ๑๗ ปีได้แล้วมั้ง เมื่อนึกย้อนไป เหมือนกับว่า วันเวลาช่างผ่านไปเร็วเหลือเกิน

ณ วันนั้น ไม่มีใครคิด ว่าโตขึ้น จะเรียนอะไร ทำงานอะไร จะได้เจอกันไหม จะติดต่อกันอย่างไร

ณ วันนี้ ทุกคนแยกย้าย มีเพียงรอยแห่งความผูกพัน บนเสื้อ บนสมุด ที่เราเขียนให้กัน เบอร์และที่อยู่เก่าๆ ฉันยังมีเก็บไว้ แต่ก็ไม่เคยโทรไป

แต่.. ถึงแม้วันเวลาผ่านไป ไม่ได้ติดต่อกัน ความทรงจำ ยังคงถูกจับวาง อยู่ในที่ของมัน ไม่เคยหล่นหายไป.. ไม่ลบเลือน

..

.

…   ..  .

Inspire by: บังเอิญ เข้าไปเปิด บ้านหลังหนึ่ง ที่เขียน เกี่ยวกับ FAT FESTIVAL #7 แล้วก็ได้เห็น รูปคนๆ หนึ่ง เห็นแล้ว สะกิดใจ ว่าหน้าตาอย่างนี้ คุ้นเกินไป
วีระ แน่ๆ (แรกๆ จำชื่อจริงได้ นึกชื่อเล่นไม่ออก..)

มองหาคำว่า “วีระ” ในโพสต์นั้น ก็ไม่ยักเจอ.. แล้วก็นึกได้ว่า อ้อ.. ชื่อเล่นว่า “เบน” แล้วก็.. เจอคำว่า เบน จริงๆ
ซึ่งตอนนี้ กลายเป็น พี่เบน RM ไปแล้ว

(ว่าแต่ RM คืออะไรล่ะเนี่ย เดี๋ยวไปลองหาเพลงฟังดีกว่า ๕๕)

..

.

ไม่ใช่ สุดท้ายฉันจำผิดคนหรอกนะ ๕๕๕๕ อันนี้หน้าแตกยับ 

* * *

พยายามจะหาวิธี ให้การแปะลิงค์ของบ้านหลังนั้น ไม่มี pingback แต่หาไม่ได้.. ครั้นจะไม่แปะลิงค์ ก็เหมือนไม่ชัดเจน ไม่อ้างให้ถูกต้อง ๕๕ 

ลองมั่วใช้สิ่งที่เรียกว่า ‘nofollow’ ใน URL กับลิงค์ของฉันเอง ก็ไม่มี pingbacks โผล่มา พอถามคนที่ทำงาน ก็รู้ว่า มันไม่ได้เกี่ยวกับเรื่อง pingback แต่อย่างใด (แป่วววว)

ดังนั้น หากว่าโพสต์นี้ไป ping ในคอมเมนต์บ้านหลังนั้น (หากว่าคนเขียน allow pingbacks เอาไว้) แล้วเป็นการรบกวน ฉันต้องขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วย

.

และโพสต์นี้ ทำให้เกิด Category
“กล่องความทรงจำ” ในบ้านหลังนี้ :)

5 thoughts on “ประถมวัย*

  1. ผมมีเพื่อนสมัยประถมคนหนึ่ง…
    …ตอนนั้นผมมักจะถูกเพื่อนคนนี้แกล้งถอดกางเกง แล้วจับ “หัวไอ้นั้น” อยู่บ่อย

    ผ่านมาเป็น 10 ปี ล่าสุด ไอ้เพื่อนนี้เป็นช่างตัดผม ผมเลยยอมให้มันเป็นช่างประจำตัวไปโดยปริยาย

    …มันยังคงจับหัวผมอยู่… แม้ตอนนี้มันสุภาพขึ้นเยอะ ยอมจับแต่หัวบนผมอย่างเดียว…

  2. สวัสดีค่ะ
    สมัยประถมยังกระโดนหนังยาง เล่นหมากเก็บอยู่เลย
    ที่สำคัญโรงเรียนอยู่กลางทุ่งนา ^^

  3. อ่า เรื่องเหา ฮิ้วๆ
    การได้เป็นเหาของเด็กประถมเป็นเรื่อง ทำมะชาด
    เพื่อนฉันตั้งแต่สมัยประถม …ดันได้มาเจอกันตอนเรียนมัธยม
    ตอนนี้ก็ยังคบมันอยู่

    ว่าจะเลิกคบแล้ว
    ฮ่า ล้อเล่ง

    ลืมความรู้สึกสมัยที่เรียนสหแล้วว่ะ
    เพราะ…จำได้ว่ามีแต่เพื่อนผู้หญิง
    ทำไมเนี่ย!!!

    แต่เพื่อนผู้ชายเยอะ
    ก็ช่วงทำงานนี่ล่ะฮ่ะ

    กลุ่มเมย์ … ผู้ชายเกือบทุกคนในที่ทำงานอยู่กลุ่มนี้ฮ่ะ
    เมย์เลยได้สัมผัสคำว่า การได้รับการดูแล เป็นยังไง

    เพราะตอนอยู่มัธยมกะมหาลัย ถึกจนต้องเป็นคนที่บริการคนอื่นไปซะงั้น

    เฮ้อ

    และไอ้การที่เป้นน้องผู้หญิงในกลุ่มพี่ผู้ชาย
    ก็ก่อเรื่องให้เราอีรุงตุงนังจนปัจจุบันนี้

    อาเมน…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s